In mijn vorige blog heb ik geschreven over het dubbelen van mijn herfstquilt.
Die had ik met veiligheidsspelden en daarna met de microstitch gedubbeld, en ik was helemaal blij dat ik nu kon gaan quilten.
Maar ik vond dat de plastic nietjes de drie lagen niet strak genoeg op elkaar hield. Waarschijnlijk had ik er veel en veel meer in moeten schieten, maar daar had ik nou helemaal geen zin in.
Wat gebeurde er dan? Omdat ik in een ring quilt, komt er best wel spanning op het quiltpakket. Je quilt een stukje, schuift de quilt op in de ring, en ondertussen trekt de rand aan de stof, rekt dat hier en daar een beetje uit.
Bij het quilten kun je de goede kant van de quilt goed in de gaten houden en glad houden, maar wat er aan de onderkant gebeurt, heb je geen zicht op.
Het is mij bij een eerdere quilt ook overkomen, er zit nog steeds een flinke rimpel aan de achterkant. En dat wilde ik nu toch echt zien te voorkomen, vandaar.
En nu ben ik, na een middag rijgen, eindelijk bezig met quilten. Eerst verschillende mogelijkheden uitgeprobeerd en weer uitgehaald. De ronde lijnen die ik in mijn hoofd had, vielen tegen. Veel wikken en wegen, snuffelen in mijn boeken, denken, tekenen.
Maar ik ben er uit!
Eenvoudige rechte lijnen, maar wel dubbel. Dit had ik ooit gezien bij de quilts van Mariet Soethout, en dat vond ik zóó mooi, wilde dat ooit ook toepassen. En ooit is nu!
Volgende keer meer over het quiltwerk en het markeren van de lijnen.
